วันนี้เป็นวันแรกที่ได้ไปสำรวจโรงเรียนหลังจากมีปฐมนิเทศน์เมื่อวาน ไปโรงเรียนวัดปทุมวนารามแถวพารากอน เข้าไปแวบแรกคืองงมาก ตึกเรียนสวยกว่าโรงเรียนเราอีก ไม่น่าใช่โรงเรียนขยายโอกาส พอเข้าไปสัมผัสถึงได้รู้ว่าตึกที่ดูดีภายนอกไม่ได้บ่งบอกถึงคุณภาพการศึกษาเลยจริงๆ โรงเรียนอาจจะมีตึกสวยๆเพราะอยู่ใจกลางเมือง ไม่มีคนรู้ด้วยซ้ำว่านี่คือรร ขยายโอกาส มีหลายบริษัทเป็ยผู้สนับสนุนทางการเงิน แต่เด็กๆในโรงเรียนยังคงเป็นเด็กที่ต้องการเหมือนเด็กคนอื่นๆในรร ขยายโอกาส เข้าไปดูห้องเรียนที่พี่ fellow สอนเลขอยู่ เด็กๆส่วนใหญ่ก็แน่นอนว่าไม่ฟังครู มีเด็กเดินข้ามห้องมาตบหัวเพื่อนอีกฝั่งแล้วกลับไปนั่งที่ พร้อมตบหัวเพื่อนข้างๆอีกทีนึง แต่ที่น่าสังเกตคือ เด็กเฮี้ยวๆส่วนใหญ่จะอยุ่หน้าห้อง ส่งเสียงดังตลอดเวลา ส่วนเด็กเงียบๆที่ไม่สุงสิงกับใครจะอยู่หลังห้อง บางคนนั่งแยกจากกลุ่มเพื่อน ดูแล้วเศร้ามาก ทั้งๆที่อุปกรณ์การเรียนพร้อม แต่บรรยากาศการเรียนไม่สมกับตึกข้างนอกเลย ไม่ใช่เพราะครูสอนไม่ดี แต่เพราะเด็กแทบไม่ฟัง เค้าไม่รู้ว่าทำไมต้องมาเรียน น่าเบื่อ อยากเล่นสนุกมากกว่า
หลายอย่างที่เห็นวันนี้ได้เอากลับมาคิดว่าถ้าเป็นเราจะทำยังไง มันยากมากที่จะจัดการกับเด็กที่เฮี้ยวขนาดนี้ จะรับได้มั้ย จะทนไหวมั้ย เลยสรุปประเด็นต่างๆมา:
- เด็กแบ่งเป็นกลุ่มๆในห้อง ถ้าลองคละที่นั่งหรือจับกลุ่มให้เด็กจะดีกว่ามั้ย จะได้ไม่มีคนโดนทิ้งออกนอกกลุ่มและคนที่พูดมากๆจะได้เงียบลงเพราะเพื่อนไม่อยุ่ด้วย
- ชี้ให้เห็นความสำคัญของเรื่องที่เรียน บอกว่าอยากถ้าอยากเป็นอะไรก็ต้องเรียนสูงๆ อาจจะชี้ไปที่สิ่งที่ดูดีนอกห้อง เช่นรร นี้อยุ่ติดรฟฟ ก็อาจจะถามว่าอยากนั่งรฟฟมั้ย ถ้าอยากก็ต้องตั้งใจเรียนไรงี้
- สังเกตเห็นเด็กบางคนควงสมุดด้วยนิ้วและปากกาได้ ถ้าสนับสนุนให้เด็กเล่นบาสน่าจะรุ่ง5555
- คุยกับเด็กเพื่อขุดประวัติมากๆ จะได้ตอบสนองต่อเด็กแต่ละคนถูก แต่พี่เค้าก็บอกต้องมีเทคนิคการคุย เพราะถ้าเรียกเด็กคุยนอกรอบเค้าจะกลัว อาจจะเรียกให้ถือของให้แล้วเดินคุยไปด้วย ต้องคิดมากๆก่อนทำอะไร
พรุ่งนี้ไปดูอีกรร นึงซึ่งตรงกันข้ามกับโรงเรียนขยายโอกาส เพื่อจะได้เปรียบเทียบพฤติกรรมเด็กระหว่างด้อยโอกาสและมีโอกาสมาก หวังว่าจะได้เจออะไรใหม่ๆ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น